Άνθρωπος

Author: Νυχτερινή Πένα /

-Βοήθεια Άνταμ.
Στράφηκα ίσα για να την δω να χάνεται από τα μάτια μου σαν να την είχε ρουφήξει το έδαφος. Δεν με ξάφνιαζε το ότι είχε συμβεί, σε μια περιοχή σαν αυτή που από την αρχαιότητα έβριθε από υπόγεια σπήλαια, χάσματα και πηγάδια, είχε έρθει και ο άνθρωπος να ανοίξει τούνελ για το μετρό, οπότε τώρα τόσα χρόνια μετά την κατάρρευση του πολιτισμού ήταν αναμενόμενο. Με ξάφνιαζε που είχε συμβεί σε εκείνη και όχι σε εμένα με το βαρύ πάτημα και τα κάπου εκατό τριάντα κιλά βάρος. Εκείνη περπατούσε τόσο ανάλαφρα που την πείραζα ότι αν ο κόσμος ήταν όπως τον γνώρισα θα ήταν μια πρίμα μπαλαρίνα.
Έτρεξα στο σημείο που είχε χαθεί, το χώμα που είχε πέσει πίσω της την είχε σκεπάσει. Απέθεσα στο έδαφος το σακίδιό μου, τράβηξα το φτυάρι που είχα στερεωμένο στο πλάι και άρχισα να σκάβω με μανία, δεν θα την έχανα, όχι και αυτή. Το μόνο που άκουγα ήταν ο ήχος του φτυαριού στο χώμα. Κάποτε, πριν την κατάρρευση θα ακούγονταν σειρήνες και οι περίοικοι και οι περαστικοί θα μαζεύονταν γύρω μου.
Τώρα όμως όχι δεν ήταν έτσι. Δεν υπήρχαν άλλοι.

Όλα πήγαιναν καλά, η ανθρωπότητα επιτέλους προόδευε. Οικονομικά, πνευματικά, από όλες τις πλευρές. Φτώχεια και ανεργία, ήταν παρελθόν, πείνα και αναλφαβητισμός ήταν έννοιες μόνο στο λεξικό και όλοι πανηγύριζαν την δημιουργία του πρώτου υβριδίου ανθρώπου μηχανής.

Συνέχιζα να σκάβω, πόσο είχε περάσει; Μισό λεπτό; Ένα; Δεν είχα χρόνο, έπρεπε να προλάβω πριν πάθει ασφυξία.

Το υβρίδιο, ένας άνθρωπος με σάρκα και οστά αλλά ενισχυμένο μυοσκελετικό σύστημα και έναν εγκέφαλο με δυνατότητες υπολογιστή 396 πυρήνων. Λες και έπρεπε να φτάσουμε στην κορωνίδα της προόδου για να καταρρεύσουμε, μια γονιδιακή θεραπεία για τις αυτοάνοσες ασθένειες που μετά φάνηκε χρήσιμη γενικά σε αρθρίτιδες και συγγενείς καταστάσεις αποδείκτηκε τραγικό λάθος, είχε μια παρενέργεια που κανείς δε συσχέτισε με αυτή για πάνω από δύο γενιές και τότε πια ήταν αργά. Η θεραπεία καθιστούσε τον άνθρωπο άγονο, το ανδρικό σπέρμα άχρηστο, τα γυναικεία ωάρια στείρα. Ως που να αντιληφθούν το κακό οι επιστήμονες ήταν αργά, άρχισε η αντίστροφη μέτρηση και ο παγκόσμιος πληθυσμός έκανε κάτι που δεν είχε επί αιώνες κάνει. Άρχισε να μειώνεται.

Ιδρώνω. Περίεργο, έχω καταβάλλει και πολύ μεγαλύτερες προσπάθειες χωρίς καν να νοτιστεί το πρόσωπό μου. Σκουπίζω τον ιδρώτα με το μανίκι μου μηχανικά και συνεχίζω. Πρέπει να την φτάσω πριν να είναι αργά.

Η καταστροφή έκανε τους πάντες να ξεχάσουν το υβρίδιο, και εκείνος ενσωματώθηκε στην κοινωνία. Μπορούσε να κάνει τα πάντα και βοηθούσε τους πάντες οπότε δεν ήταν δύσκολο, δεν διέφερε από έναν άνθρωπο αν εξαιρούσε κανείς την μόνη του αδυναμία, δεν μπορούσε να νιώσει συναισθήματα. Προσπαθούσε, ούτε η μεγαλύτερη χαρά, ούτε η θλίψη, κανένα επίτευγμα ή ευχαρίστηση δεν μπορούσε να περάσει από τη λογική στο αίσθημα.
Συνέχισε να βοηθάει παντού μιας και αγαπούσε τους ανθρώπους του. Ως που ένα βράδυ βοήθησε μια κοπέλα να γεννήσει σε ένα έρημο νοσοκομείο. Ήταν το τελευταίο μωρό της ανθρωπότητας και η μητέρα το εμπιστεύθηκε σε εκείνον μιας και ήταν σίγουρο ότι θα ζούσε ως που να μεγαλώσει το παιδί για να το προστατεύσει και να το διδάξει. Και όλα αυτά τα χρόνια δεν έπαψε να παλεύει να γίνει άνθρωπος, να νιώσει συναισθήματα.

Πλησιάζω, την ακούω που κουνιέται προσπαθώντας να ελευθερωθεί. Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά. Πετάω το φτυάρι, φοβάμαι να μην την χτυπήσω, και συνεχίζω με τα χέρια.

-Να την προσέχεις… του είπε.
Ύστερα πρόφερε το όνομα που εκείνος είχε διαλέξει για τον εαυτό του, ταιριαστό για τον πρώτο του είδους του.
…Άνταμ.

Και την πρόσεξα… Τη μεγάλωσα και την εκπαίδευσα για να ζήσει. Και να γίνει μητέρα. Το νέο ξεκίνημα της ανθρωπότητας.
Την φτάνω. Ναι! Τα χέρια μου την ελευθερώνουν από τα χώματα και την τραβώ έξω. Με κοιτάει με τα μεγάλα καστανά της μάτια και μου λέει:
-Άνταμ κλαις!
Ναι είναι αλήθεια το συνειδητοποιώ και γω. Και ξέρω ότι κλαίω από ανακούφιση που είναι καλά όπως και η καρδιά μου βροντοχτυπάει από την αγωνία για εκείνη. Και καθώς εκείνη μου σκουπίζει τα δάκρυα κλαίω και πάλι, αυτή τη φορά από χαρά.
Γιατί μπορώ να πω επιτέλους ότι είμαι άνθρωπος.

Τέλος 

Δολοφονήστε Την Πρόεδρο

Author: Νυχτερινή Πένα /

Ένα βράδυ μια πληροφορία φτάνει στο περιφερειακό γραφείο του FBI στην Ουάσιγκτον για κάποια συνωμοσία με στόχο την πρόεδρο των ΗΠΑ. Λίγες ώρες αργότερα τρεις άνδρες από τους τέσσερεις που γνωρίζουν για την υπόθεση είναι νεκροί και ο επιζών πράκτορας Μαρκ Άντριους απευθύνεται στον διευθυντή της υπηρεσίας. Εκείνος θα τον πιστέψει αλλά έχουν μόλις έξι μέρες για να βρουν ποιος είναι πίσω από όλα αυτά και τι σχεδιάζει.

Είναι μια καλή ιστορία αστυνομικού μυστηρίου που κρατά την αγωνία δείχνει ωστόσο τα χρόνια της στις διάφορες λεπτομέρειες και στο ρυθμό με τον οποίο εξελίσσεται η πλοκή.

Ιστολόγιο του μήνα – Νοέμβριος 2017

Author: Νυχτερινή Πένα /

Για τους περισσότερους ο άλλος άνθρωπος είναι ένας ξένος για τον οποίο δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα, ειδικά στις δύσκολες αυτές συνθήκες της σημερινής εποχής, για τον Άλλο Άνθρωπο όμως ο άνθρωπος είναι το κέντρο της προσοχής και κάθε ανθρωπιστική δράση άξια να τονίζεται και να ανακοινώνεται.
Τις παρακολουθεί και τις ανακοινώνει πριν την διεξαγωγή τους για να μπορεί όποιος επιθυμεί να συμμετάσχει και να βοηθήσει. Αν μοιράζεστε και εσείς το ενδιαφέρον αυτό μπορείτε να πάτε εδώ: http://oallosanthropos.blogspot.gr/      

Ημερολόγιο Συγγραφέα 4

Author: Νυχτερινή Πένα /

Ο Νοέμβριος μήνας για εμένα είναι ο κατεξοχήν συγγραφικός μήνας γιατί Νοέμβριο άρχισα να γράφω και ο Νοέμβριος είναι συνδεμένος με κάποια από τα καλύτερα έργα μου. Από όταν ανακάλυψα το sff και το NoWriMo ο Νοέμβριος πήρε ακόμα πιο έντονο συγγραφικό χρώμα. Έτσι αυτές τις μουντές ημέρες με το χειμώνα επιτέλους εδώ, αφοσιώθηκα και εγώ να γράψω ακόμα περισσότερο. Μερικά κομματάκια, σκέψεις και ιδέες που συνήθως δεν δημοσιεύονται, δυο μυθιστορήματα που γράφω αυτή τη στιγμή και ένα που βρίσκεται στην τελική ματιά για να δοκιμάσει την τύχη του για δημοσιότητα.
Ας τα πάρουμε από την αρχή. Πάντα γράφω διάφορα κείμενα με σκέψεις, σχόλια ή παρατηρήσεις, τα περισσότερα καταλήγουν εδώ αλλά είναι και αρκετά που δε δημοσιεύω γι’ αυτό και κάθε χρόνο σχεδόν έχω και ένα έργο με Πάρεργα που δεν ανήκουν στην υπόλοιπη εργογραφία μου. Αυτή τη στιγμή γράφω ακόμα δύο μυθιστορήματα, ένα δράσης με μια στρατιωτική επιχείρηση που το ξαναγράφω από την αρχή και φυσικά τον Πύργο που πλησιάζει πλέον προς την ολοκλήρωση και μαζί του θα ολοκληρωθεί και η τριλογία. Τέλος έχω ακόμα μια πολιτικοστρατιωτική περιπέτεια στην οποία κάνω μια τελευταία επιμέλεια για να δοκιμάσει την τύχη της.
Γεμάτος μήνας λοιπόν ο Νοέμβριος αλλά φυσικά δεν παραπονιέμαι, ακριβώς έτσι είναι που τον θέλω τον μήνα, με πολύ γράψιμο.        

Ημερολόγιο Συγγραφέα 3

Author: Νυχτερινή Πένα /

Πριν από 28 χρόνια σαν σήμερα ακριβώς όπως και σήμερα, ημέρα Κυριακή, ολόκληρη η Ελλάδα περίμενε το αποτέλεσμα των εκλογών, το δεύτερο μέσα σε διάστημα πέντε μηνών, κάτι ασυνήθιστο για τότε. Όλοι εκτός από ένα δεκατριάχρονο αγόρι που είχε βρει κάτι άλλο διαφορετικό να ασχοληθεί. Σε ένα μπλοκ κόλλες αναφοράς είχε αρχίσει να γράφει τους χαρακτήρες για μια ιστορία με πολιτικές δολοφονίες και μια συνωμοσία για την ανάληψη της εξουσίας από έναν άνθρωπο. Ολοκλήρωσε αυτήν την διαδικασία και άρχισε να γράφει την ιστορία. Έτσι ξεκίνησε το πρώτο του μυθιστόρημα. Πήγε στο δεύτερο του οποίου η πρώτη σκηνή ήταν η τελευταία του πρώτου, και μετά στο τρίτο, με νέους χαρακτήρες αυτή τη φορά. Συνέχισε να γράφει και δε σταμάτησε έκτοτε.
Μετά από όλα αυτά τα χρόνια, και με πάνω από 750 έργα ολοκληρωμένα, από διηγήματα και ποίηση ως μεγάλα μυθιστορήματα, το αγόρι που είναι πια άνδρας, συνεχίζει να γράφει. Και λέω να μη σταματήσω τώρα σύντομα, σε άλλα 28 χρόνια ίσως.

Ο Τζέικ Ράνσομ Και Η Σκιά Του Βασιλιά Των Νεκρών

Author: Νυχτερινή Πένα /

Ο νεαρός Τζέικ και η αδερφή του Κέιντι έχουν χάσει τους γονείς τους σε μια αρχαιολογική αποστολή στη Νότια Αμερική που χτυπήθηκε από ληστές. Τρία χρόνια μετά το θάνατό τους τα δύο αδέρφια έχουν κληθεί στο Λονδίνο σε μια εκδήλωση στο Βρετανικό Μουσείο με ευρήματα από την αποστολή που κόστισε τη ζωή τους. Εκεί ένα μυστηριώδες γεγονός θα γίνει η αρχή μιας εκπληκτικής περιπέτειας που συνδέει το παρελθόν με το παρόν και αποκαλύπτει έναν επικίνδυνο εχθρό που είναι πιθανότατα και πίσω από την εξαφάνιση των γονέων τους.
Μια ιστορία γραμμένη με έναν γρήγορο τρόπο που κρατεί την αγωνία ενώ έχει και τις ανατροπές της. Στα συν του βιβλίου είναι και τα σχέδια που περιλαμβάνονται από σύμβολα και τεχνουργήματα. Είναι το πρώτο μιας σειράς και θα έχω τα μάτια μου ανοιχτά και για τα επόμενα.

Τα Χρονικά Της Εσπέρια Ι – Η Συνωμοσία Της Σκιάς

Author: Νυχτερινή Πένα /

Το βασίλειο της Εσπέρια έχει μόλις βρει την ειρήνη μετά από μια ανταρσία κάποιων ευγενών εναντίον του βασιλιά Ερρίκου. Η ειρήνη αυτή όμως είναι απατηλή καθώς τώρα ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος από ποτέ. Γιατί ο καγκελάριος Χάρκους, ο ανώτερος αξιωματούχος μετά τον βασιλιά, δεν είναι αυτός που δείχνει και η προδοσία του απειλεί να ελευθερώσει ένα αρχαίο κακό. Μπορεί κάποιος να τον σταματήσει ή μήπως είναι ήδη πολύ αργά;
Ακόμα ένα βιβλίο για ανάγνωση, το βρίσκετε στα δεξιά κάτω από τον τίτλο βιβλία. Καλή ανάγνωση.



Ιστολόγιο του μήνα – Οκτώβριος 2017

Author: Νυχτερινή Πένα /

Όπως είναι αναμενόμενο για κάποιον που το γράψιμο είναι συνυφασμένο με το είναι του, πρώτα από όλα τα ιστολόγια αυτά που προτιμώ είναι τα συγγραφικά. Αυτά που ασχολούνται με την τέχνη της συγγραφής και ακόμα περισσότερο αυτά στα οποία υπάρχουν κείμενα και δείγματα δουλειάς των συγγραφέων. Για σήμερα έχω να δούμε ένα τέτοιο.
Θα επισκεφθούμε τα συν-γραφικά, είναι ένα αρκετά παλιό ιστολόγιο αφού χρονολογείται από το 2008 και έχει κατά ποιήματα και κείμενα της δημιουργού του. Η θεματολογία τους ποικίλλει από την αγάπη και τις σχέσεις, μέχρι τον πόνο και την εγκατάλειψη αλλά και πολλά άλλα συναισθήματα και καταστάσεις.
Αν σας αρέσουν τα ποιήματα, και γενικά η ανάγνωση δεν έχετε παρά να επισκεφθείτε τη Νάλια και τα συν-γραφικά της εδώ: http://syn-grafika.blogspot.gr/

Η Κατάρα Του Μάγου - Φινάλε

Author: Νυχτερινή Πένα /

ΙV.

Η πόλη του Μελώδιον όφειλε το όνομά της σε μια παλιά συνήθεια των κατοίκων της. Χτισμένη στο πιο ψηλό υψίπεδο του Γνοφώδους Όρους, κάτω από την πάντα στεφανωμένη με σύννεφα κορυφή που χάριζε στο βουνό το όνομά του, δεν γνώριζε ποτέ τη νηνεμία, πάντα φυσούσε άνεμος που οι κάτοικοι διασκέδαζαν να τον ακούν να παίζει με τους μελωδούς που τοποθετούσαν σε πόρτες και εξώστες. Από τη συνεχόμενη μελωδία που ο αέρας σκορπούσε στην πόλη πήρε το Μελώδιον το όνομά του και έγινε γνωστό σαν η Άδουσα Πόλη.
Στο υψηλότερο σημείο της πόλης ήταν χτισμένο το παλάτι του κάποτε άρχοντα της πόλης και τώρα του μάγου Άρξους. Ήταν ένα επιβλητικό χτίσμα από μάρμαρο και ξύλο, κέδρου κυρίως και μεγάλης – της λεγόμενης Βασιλικής – δρυός. Και αν οι κέδροι ήταν άφθονοι στις πλαγιές του βουνού, δεν ήταν οι βελανιδιές και τα μάρμαρα που είχαν κοστίσει πολύ χρυσάφι.
Η Αλάσρα δεν είχε χρόνο να θαυμάσει την πολυτέλεια των υλικών ή τα παχιά χαλιά στο πάτωμα και τις περίτεχνες τοιχογραφίες που κοσμούσαν σχεδόν κάθε επιφάνεια των διαδρόμων που περνούσε. Έπρεπε να βιαστεί να φτάσει στην μεγάλη αίθουσα όπου είχε γίνει το κακό και όπου θα έπρεπε να επανορθωθεί. Απόψε ο Άρξους γιόρταζε την επέτειο της ανάρρησής του στην εξουσία και θα βρισκόταν εκεί αλλά έπρεπε να το ρισκάρει.
Ήξερε ότι μπορεί να μην έβγαινε ζωντανή από την παράτολμη αυτή προσπάθειά της αλλά θα προτιμούσε να ριχθεί από τον εξώστη της αίθουσας στην απόκρημνη πλαγιά από κάτω παρά να εγκαταλείψει τον Ίμουε. Το ιπτάμενο πλοίο την είχε αφήσει στην πλαγιά του βουνού, όχι μακριά από την πύλη της πόλης από την οποία έβγαζαν οι βοσκοί τα κοπάδια τους. Ξέροντας τα κατατόπια όπως και το γεγονός ότι πρωί πρωί οι σκοποί δεν θα έδειχναν κανένα ενδιαφέρον, κατάφερε να τρυπώσει στην πόλη. Είχε μετά βρει τρόπο να μπει στο παλάτι κουβαλώντας στις κουζίνες ένα καλάθι με λαχανικά μιας και γνώριζε τον έμπορο που τα πουλούσε αλλά και τον αρχιμάγειρα που τη συμπαθούσε μιας και την ήξερε από τότε που ήταν νήπιο.
Έφτασε σε μια μικρή άλκοβα που μια πορφυρή κουρτίνα έκρυβε μια είσοδο στην μεγάλη αίθουσα. Πήρε μια βαθιά ανάσα και την πέρασε. Η αίθουσα ήταν γεμάτη με κόσμο. Ο Άρξους ήταν καθισμένος σε ένα βάθρο κυκλωμένος από τη φρουρά του και γύρω βρίσκονταν οι κάτοικοι της πόλης, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων δεν το έκανε με τη θέλησή της.
Σε μια σειρά μπροστά στο κάθισμα του Άρξους, ένα πολυτελές κάθισμα με υψηλή ράχη που έφερνε σε θρόνο, οι επικεφαλής των συντεχνιών και κάποιοι σημαίνοντες άρχοντες περίμεναν να αφήσουν το δώρο τους στους πόδια του. Η Αλάσρα πήρε θέση μαζί τους και δεν άργησε να φτάσει μπροστά του μιας και όλοι ήταν πρόθυμοι να της παραχωρήσουν τη θέση τους καθυστερώντας το επαχθές καθήκον.
Η Αλάσρα στάθηκε μπροστά στον μάγο ευθυτενής και άφοβη. Ο Άρξους δεν την αναγνώρισε και ρώτησε:
-Ποια είσαι εσύ και τι ήρθες να μου προσφέρεις;
-Είμαι η Αλάσρα Νιέλιορ, είπε η κοπέλα και ήρθα να πάρω πίσω αυτό που μου στέρησες.
Έβγαλε μέσα από τα ρούχα της το Άστρινο Πετράδι ενώ γύρω της οι άνθρωποι σκόρπιζαν φοβούμενοι την οργή του μάγου. Αλλά ο Άρξους γέλασε μόνο.
-Α εσύ το πήρες από τον Σάγκοραχ, είπε, τι σε κάνει να νομίζεις όμως ότι με αυτό μπορείς να τα βάλεις μαζί μου;
-Δεν θέλω να τα βάλω μαζί σου, είπε η κοπέλα όσο σταθερά μπορούσε. Ο μάγος την τρομοκρατούσε με την παρουσία του και μόνο αλλά ήταν τόσο κοντά στο σκοπό της, δεν θα εγκατέλειπε τώρα. Θέλω μόνο εκείνον που αγαπώ.
Ύψωσε το πετράδι που άστραψε στο φως της σελήνης όπως έπεφτε από τον κρυστάλλινο θόλο της αίθουσας.
-Φως της σελήνης σε παρακαλώ… ξεκίνησε η κοπέλα αλλά δεν μπόρεσε να συνεχίζει.
-Κατάρα σε’ σενα! Φώναξε ο μάγος με το πρόσωπό του να έχει γίνει μια μάσκα τρόμου.
Τέντωσε το χέρι του και μια πύρινη ριπή ξεπήδησε από τα δάκτυλά του με κατεύθυνση το στήθος της. Το μενταγιόν που της είχε δώσει ο Ρας έλαμψε με ένα δυνατό λευκό φως και οι φλόγες εξαφανίστηκαν.
-Σκοτώστε την! Φώναξε ο μάγος στους φρουρούς του. Μια γυναίκα μόνη είναι.
-Δε στέκεται μόνη της μάγε, είπε μια φωνή ψυχρή σαν τους ανέμους πάνω στους οποίους έπλεε το πλοίο του.
Ο Άρξους είδε με έκπληξη στον εξώστη της μεγάλης αίθουσας τον Ρας και τους άνδρες του. Πίσω τους αιωρούνταν στο ύψος του εξώστη το ιπτάμενο πλοίο.
-Αδύνατον, ψέλλισε ο μάγος, κανένας δεν μπορεί να το κάνει αυτό, οι άνεμοι στα περάσματα είναι απρόβλεπτοι.
-Είχαμε καλό πλοηγό, είπε ο Ρας και μαζί με τους άνδρες του επιτέθηκαν στη φρουρά του μάγου μπαίνοντας ανάμεσα σε αυτούς και την Αλάσρα. Μια άγρια μάχη ξέσπασε με τους φρουρούς να υπερτερούν αριθμητικά αλλά το πλήρωμα του ιπτάμενου πλοίου να υπερτερεί σε ικανότητες και πειθαρχία.
-Κάνε αυτό για το οποίο ήρθες εδώ κοπελιά, φώναξε ο Ρας ενώ ξιφομαχούσε με δύο φρουρούς.
Η Αλάσρα που παρακολουθούσε άφωνη τη μάχη που είχε ξεσπάσει ξεκίνησε και πάλι τη μαγική επίκληση.
-Φως της σελήνης σε παρακαλώ
Δώσε μου αυτόν που τόσο αγαπώ
Και πάρε το πετράδι αυτό το άστρινο.
Την επόμενη στιγμή το πετράδι έλαμψε εκθαμβωτικά και χάθηκε μέσα από τα χέρια της, η λάμψη έγινε πιο έντονη αναγκάζοντάς τη να αποστρέψει το βλέμμα και μόλις εξασθένησε είδε τον Ίμουε μπροστά της, ταλαιπωρημένο εμφανώς αλλά σώο. Ρίχτηκε στην αγκαλιά του και εκείνος την έσφιξε πάνω του. Η Αλάσρα άρχισε να κλαίει, είχαν όλα τελειώσει, ήταν και πάλι μαζί.
Ο μάγος έβγαλε μια κραυγή φρίκης, σηκώθηκε από το κάθισμά του, μια έκφραση πόνου είχε παραμορφώσει το πρόσωπό του. Έπεσε στα γόνατα και μετά στο δάπεδο ενώ σπασμοί διέτρεχαν όλο το σώμα του.
-Τι έπαθε; Ρώτησε η Αλάσρα.
-Πεθαίνει, είπε ο Ύπαρχος, με την κατάρα αυτή παραβίασε θεμελιώδεις νόμους της φύσης και κάνοντάς το αυτό συνύφανε άθελά του με την κατάρα το ίδιο του το είναι. Η λύση της έφερε το τέλος του.
-Μα γιατί; Γιατί το έκανε αυτό; Γιατί μας καταράστηκε;
-Ξεκίνησε σαν ένα ακόμα από τα σκληρά του παιχνίδια, είπε ο Ύπαρχος, η θλίψη των θυμάτων του ήταν πηγή δύναμης για τον Άρξους, αλλά αυτή τη φορά το παρατράβηξε και πλήρωσε το τίμημα. Τα δακρυσμένα μάτια είναι φοβερός κατήγορος και η δικαιοσύνη μερικές φορές μπορεί να αργεί αλλά αποδίδεται έστω και με τον πιο αναπάντεχο τρόπο.
-Καιρός να πηγαίνουμε, είπε ο Ρας, σας ευχόμαστε κάθε ευτυχία.
Η Αλάσρα του έτεινε το μενταγιόν και εκείνος το πήρε και το φόρεσε. Οι επίσημοι της πόλης πλησίασαν να του ζητήσουν να αναλάβει την διακυβέρνησή της. Ο πλοίαρχος αρνήθηκε.
-Να εκλέξετε κάποιον από το λαό σας, είπε, εμείς θα χαρούμε να θεωρούμε το Μελώδιον σπίτι μας.
-Μας σώσατε από τον Άρξους, είπε η Αλάσρα.
-Ας πούμε ότι είχαμε προηγούμενα με τον μάγο, απάντησε με ένα χαμόγελο ο Ρας, όπως και με τις σαύρες που συμμάχησαν μαζί του. Αρκεί για εμάς που θα μπορούμε να επιστρέψουμε εδώ.
Το ιπτάμενο πλοίο σηκώθηκε ψηλά πάνω από την πόλη και άνοιξε πανιά, το αποχαιρέτησαν οι μελωδίες της Άδουσας Πόλης και οι ευχές δυο ερωτευμένων που απαλλαγμένοι από την κατάρα μπορούσαν να χαρούν την αγάπη τους και να σχεδιάσουν το μέλλον.


Τέλος

Η Κατάρα Του Μάγου - 3

Author: Νυχτερινή Πένα /

ΙΙΙ.

Το σκοτάδι είχε πέσει για τα καλά και το ιπτάμενο πλοίο συνέχιζε την πτήση του κάτω από το σχεδόν ολόγιομο φεγγάρι σε έναν ξάστερο ουρανό. Είχαν ξεφύγει από την καταδίωξη και τώρα έπλεαν για κάποιο προορισμό που η Αλάσρα δεν ήξερε. Δεν είχε μιλήσει ξανά με τον κυβερνήτη αυτού του τόσο ασυνήθιστου πλοίου αλλά της είχαν δώσει να φάει και ο Άλαν της είχε φέρει ρούχα για να ντυθεί και πάλι κανονικά.
Τώρα στεκόταν μόνη της κοντά στην πλώρη, το μεγαλύτερο μέρος του πληρώματος αναπαυόταν και μόνο όσοι είχαν υπηρεσία βρίσκονταν στη γέφυρα ή τα ξάρτια του και μερικοί στο κατάστρωμα. Ο κυβερνήτης ήταν στην καμπίνα του μάλλον, δεν τον είχε δει εδώ και αρκετή ώρα, αλλά μπορούσε να δει τον Ύπαρχο. Στεκόταν στην πλώρη και παρατηρούσε τον ορίζοντα το ίδιο ασάλευτος με το ακρόπρωρο δίπλα του που ήταν σκαλισμένο σαν κεφαλή δράκου.
Άκουσε την καμπάνα του πλοίου. Μεσάνυχτα, σκέφθηκε με προσμονή.
Μια γλυκιά θέρμη την τύλιξε μαζί με ένα υπόλευκο, απόκοσμο φως και μπροστά στα μάτια της υλοποιήθηκε ένας νεαρός άνδρας, ήταν ντυμένος στα μαύρα, από το χιτώνιο που φορούσε μέχρι τις μπότες του και τον μανδύα που τον σκέπαζε. Είχε μαύρα μαλλιά μακριά ως το λαιμό και λαμπερά καστανά μάτια. Της χαμογέλασε και εκείνη έσπευσε να τον κλείσει στην αγκαλιά της, χάιδεψε τα μαλλιά του και τον κοίταξε στα μάτια σαν να προσπαθούσε να χορτάσει την εικόνα του.
-Πήρα το πετράδι, είπε και τον φίλησε στα χείλη. Πως είναι εκεί τα πράγματα;
-Όλο και σκοτεινιάζει, είπε ο άνδρας. Ελπίζω ότι θα φύγω γρήγορα από’ δω.
-Θα φύγεις, στο υπόσχομαι, είπε η Αλάσρα με δάκρυα στα μάτια.
-Θέλω να μου υποσχεθείς ότι αν δεν τα καταφέρεις... δε…
Η Αλάσρα τον αγκάλιασε και τον έσφιξε πάνω της με λαχτάρα. Εκείνος την κράτησε και χάιδευσε απαλά τα μαλλιά της.
-Αν δεν τα καταφέρεις να θυμάσαι ότι δε φταις εσύ.
-Δεν θα σε αφήσω, ψιθύρισε, ποτέ…
Τα χέρια της ήταν άδεια. Αγκάλιασε το σώμα της σαν να κρύωνε και ένας παραπονεμένος λυγμός ξέφυγε από τα χείλη της. Το φως χάθηκε και ήταν και πάλι μόνη.
-Έχω δει πολλούς μάγους, έχω σκοτώσει τους περισσότερους από αυτούς, αλλά ποτέ κανείς δεν έφερε πάνω σε αυτό το πλοίο κάποιον με τηλεμεταφορά και χωρίς να ενεργοποιήσει τούτο’ δω το φυλαχτό. Ποια είσαι;
Μέσα από τις σκιές βγήκε ο κυβερνήτης του πλοίου, το ένα χέρι του ήταν στο στέρνο του όπου από μια αλυσίδα κρεμόταν ένα κρυστάλλινο φυλαχτό. Η Αλάσρα τον κοίταξε αλαφιασμένη.
-Όχι, είπε, δεν είναι μαγεία ή μάλλον δεν είναι δική μου μαγεία… Είμαι αυτή που σας είπα. Αλλά δε σας είπα γιατί με κυνηγάνε οι σαυράνθρωποι του Σάγκοραχ.
-Αυτό θα ήθελα πολύ να το μάθω, είπε ο πλοίαρχος. Τι έβγαλε την παραφουσκωμένη αυτή σαύρα από τη φωλιά της;
-Είμαι από το Μελώδιον, είπε η Αλάσρα, γνωστό και ως Άδουσα Πόλη από τους μελωδούς που είναι τόσο συχνοί σε αυτήν. Εκεί γνώρισα και αγάπησα έναν νέο άνδρα, τον Ίμουε, με αγάπησε και εκείνος και ζούσαμε την τέλεια ευτυχία. Ο μάγος Άρξους όμως μας καταράστηκε να ζούμε χωριστά και εξόρισε τον Ίμουε σε ένα άλλο πεδίο ύπαρξης. Μπορούμε να βρεθούμε για ένα λεπτό μόνο τα μεσάνυχτα όταν οι φραγμοί ανάμεσα στα πεδία ύπαρξης λεπταίνουν.
Η Αλάσρα σταμάτησε καθώς συνειδητοποιούσε ότι είχαν μαζευτεί αρκετοί άνδρες γύρω και άκουγαν.
-Α ώστε αυτό κάνει, είπε ο Ύπαρχος από εκεί που στεκόταν, άραγε ξέρει τις συνέπειες του να παίζει με τους νόμους της φύσης;
-Δεν μπορεί να λυθεί η κατάρα; ρώτησε ο πλοίαρχος.
-Ναι, είπε η Αλάσρα. Με έναν μόνο τρόπο, πρέπει στο φως της κόκκινης πανσελήνου να κρατήσω το Άστρινο Πετράδι και να ζητήσω από το φως του να φέρει πίσω τον καλό μου.
Η Αλάσρα κοίταξε ψηλά το φωτεινό σώμα που φαινόταν πιο μεγάλο και κοντινό τώρα που δε βρισκόταν στη γη. Δάκρυα εμφανίστηκαν στα μάτια της.
-Για να με κάνει να υποφέρω περισσότερο, ο Άρξους έστειλε τον Ίμουε σε ένα πεδίο που κατέρρεε, μέρα με τη μέρα μικραίνει ενώ δεν υπάρχει πια φως σχεδόν καθόλου. Δεν έχει πια πολύ χρόνο.
-Η πανσέληνος είναι αύριο, είπε ο Ρας. Και έχεις το πετράδι αν κατάλαβα καλά. Αυτό πήρες από τον Σάγκοραχ.
Η Αλάσρα ένευσε.
-Το μόνο πετράδι που ήξερα είναι αυτό που είχε στην κατοχή του, έπρεπε να το κλέψω. Αλλά δεν αρκεί αυτό, πρέπει να επιστρέψω στο Μελώδιον και να σταθώ στο ίδιο σημείο που δόθηκε η κατάρα για να την αντιστρέψω.
-Έχεις τσαγανό κοπελιά, είπε ο Ρας κουνώντας το κεφάλι του. Και καταλαβαίνω όλο αυτό που πας να κάνεις. Ελπίζω να το πετύχεις.
Στράφηκε προς τον τιμονιέρη και φώναξε:
-Στροφή εξήντα μοιρών Χέργκερ, πορεία για το Γνοφώδες Όρος!
-Το Μελώδιον είναι χτισμένο κάτω από την κορυφή δεν μπορούμε να πάμε εκεί, παρατήρησε ο Άλαν και στράφηκε προς την Αλάσρα, λυπάμαι δεσποσύνη.
-Θα πάμε όσο πιο κοντά γίνεται, είπε ο Ρας. Λοιπόν επιστρέψτε στα καθήκοντά σας, μη χαζεύετε, βιαζόμαστε όπως ακούσατε! Έλα Αλάσρα, περπάτησε μαζί μου.
Η Αλάσρα ακολούθησε τον πλοίαρχο και περπάτησαν προς την πλώρη του πλοίου. Για λίγο ο Ρας ήταν αμίλητος και σκεφτικός σαν να έπαιρνε κάποιες αποφάσεις. Η κοπέλα αναρωτήθηκε ποιες ήταν αυτές αλλά δε μίλησε. Ήδη αυτοί οι άνθρωποι, όποιοι και αν ήταν, την είχαν βοηθήσει πολύ περισσότερο από ό,τι θα μπορούσε να ζητήσει και ας τους είχε αποκαλέσει πειρατές ο Σαγκοράχ.
-Θα σε πάμε κοντά στην πόλη, είπε ο Ρας τελικά, θα σου δώσω και αυτό το φυλαχτό. Θα σε προειδοποιήσει για κάθε μαγική ενέργεια και θα σε προστατεύσει από κάποιες.
Της έβαλε στο χέρι το φυλακτό, ήταν βαρύ και ζεστό, φτιαγμένο από χρυσό και με ένα μεγάλο πράσινο σμαράγδι στο κέντρο.
-Δεν ξέρω τι να πω, είπε με φωνή που έτρεμε από συγκίνηση.
-Τίποτα, είπε ο πλοίαρχος, απλά να πάρεις το παλληκάρι σου πίσω.

Η Κατάρα Του Μάγου - 2

Author: Νυχτερινή Πένα /

ΙΙ.

Ένα τίναγμα που της έκοψε την ανάσα σταμάτησε την πτώση της. Το αδύνατο συνέβαινε, αντί να πέφτει ανέβαινε. Άνοιξε τα μάτια της και διαπίστωσε πως βρισκόταν μέσα σε ένα μεγάλο δίκτυ όχι διαφορετικό από εκείνο που χρησιμοποιούσαν τα μεγάλα αλιευτικά πλοία. Η πτώση της είχε ανακοπεί με τέτοια βία που είχαν κουρελιαστεί τα ρούχα της στα σημεία που είχαν πιεστεί από το χοντρό σκοινί. Κοίταξε πάνω για να δει ποιος την είχε σώσει και αντίκρισε ένα μεγάλο ιπτάμενο πλοίο. Άκουγε τους σαυρανθρώπους να μανιάζουν αλλά δεν πλησίαζαν το πλοίο για κάποιο λόγο.
Έφτασε στο πλοίο και μια ομάδα άνδρες την απάλλαξαν από το δίκτυ, μόλις στάθηκε όρθια στο κατάστρωμα, το μεγαλύτερο μέρος των ρούχων της έπεσε από πάνω της και συνειδητοποίησε ότι το δίκτυ είχε κάνει μεγαλύτερη ζημιά από όση νόμιζε. Είδε το θαυμασμό στα μάτια των ανδρών γύρω της και κοκκίνισε.
Ένας άνδρας πέρασε ανάμεσα στους υπόλοιπους και πλησίασε:
-Ποια είσαι και γιατί σε καταδιώκουν έτσι τα ερπετά; ρώτησε με μια αυστηρή αλλά καλλιεργημένη φωνή.
-Με λένε Αλάσρα Νιέλιορ, είπε. Και με κυνηγάνε γιατί…
-Δώστε μου τη γυναίκα και θα σας αφήσουμε να φύγετε ανέγγιχτοι, ακούστηκε μια φωνή που έστειλε ένα ρίγος να την διατρέξει. Δεν χρειαζόταν να κοιτάξει για να καταλάβει ποιος είχε αυτήν την απαίτηση. Πάνω σε ένα μεγάλο γουάιβερν καθόταν ο Σάγκοραχ. Ο ηγέτης των σαυρανθρώπων ήταν πιο σωματώδης από τους άλλους και είχε ένα κοκκινωπό χρώμα αντί το ασημοπράσινο των υπολοίπων.
Ο άνδρας που την είχε ρωτήσει ποια είναι έβγαλε το μανδύα του και της τον πρότεινε, εκείνη τον πήρε με ευγνωμοσύνη και τον σκεπάστηκε.
-Άλαν υπ’ ευθύνη σου, είπε και προχώρησε προς έναν άλλον που στεκόταν στη μέση του καταστρώματος και όπως ήταν φανερό ήταν ο κυβερνήτης αυτού του αλλόκοτου πλοίου που αντί για τα κύματα έσχιζε τους αιθέρες.
-Δεν θα δίναμε ποτέ κάτι οικειοθελώς σε σαύρες, είπε ο κυβερνήτης προκαλώντας οργισμένα συρίγματα από τους σαυρανθρώπους.
-Είστε πειρατές, είπε ο Σάγκοραχ, δείτε το σαν ακόμα ένα λάφυρο που θα πουλήσετε. Απλά πείτε μου την τιμή.
-Δεν θα πουλούσα σε σαύρες ούτε χρησιμοποιημένο καθίκι.
-Τότε θα το πάρουμε μόνοι μας!
Ο άνδρας που άκουγε στο όνομα Άλαν πήρε την Αλάσρα από το χέρι. Την οδήγησε σε ένα προστατευμένο σημείο δίπλα στη σκάλα που οδηγούσε στην γέφυρα.
-Σε θέσεις μάχης, διέταξε ο κυβερνήτης, επανδρώστε τις βαλλίστρες. Ύπαρχε έχεις τη γέφυρα.
Ο άνδρας που της είχε δώσει το μανδύα του και ήταν προφανώς ο δεύτερος στην ιεραρχία του πλοίου έτρεξε στη γέφυρα και πήρε το πηδάλιο ενώ ο τιμονιέρης φώναζε:
-Ο Ύπαρχος στο τιμόνι!
-Κρατηθείτε γερά δεσποσύνη, είπε ο άνδρας που συνόδευε την Αλάσρα.
-Όλα τα πανιά ανοιχτά μάγκες, να δείξουμε λίγο σε αυτά τα ερπετά ποιος ξέρει να πλέει στα φτερά των ανέμων! φώναξε ο Ύπαρχος και το πλήρωμα έσπευσε να εκτελέσει τις διαταγές του ενώ τα γουάιβερν και οι αναβάτες τους έβγαζαν θυμωμένες κραυγές.
-Καταλαβαίνουν την κοινή, είπε χαιρέκακα ο Άλαν και η Αλάσρα συνειδητοποίησε ότι η προσβολή είχε ειπωθεί σκόπιμα για να βγάλει εκτός εαυτού τους διώκτες της και να ενεργήσουν απρόσεκτα. Κάτι που έκαναν ξεχυνόμενοι σε μια γενική επίθεση.
-Κράτει! φώναξε ο πλοίαρχος.
Οι άνδρες στις βαλλίστρες περίμεναν ενώ οι υπόλοιποι είχαν ήδη οπλιστεί με σπαθιά και τσεκούρια ενώ κάποιοι είχαν τόξα και καμάκια έτοιμα.
-Ρίξατε!
Το πλοίο δονήθηκε ολόκληρο καθώς οι βαλλίστρες εξαπέλυαν μια ομοβροντία θανάσιμων βλημάτων με τους τοξότες να συνοδεύουν την επίθεση με τη δική τους βροχή θανάτου. Οι απώλειες των σαυρανθρώπων και των υποζυγίων τους ήταν μεγάλες αλλά δεν σταμάτησαν την επίθεση, πλησίασαν και ετοιμάστηκαν να πηδήξουν στο πλοίο.
-Προσοχή στις ακροβασίες! φώναξε ο Ύπαρχος ενώ πηδούσαν στο κατάστρωμα. Όλο αριστερά!
Η Αλάσρα έκανε να πιαστεί σε ένα σκοινί στη βάση της γέφυρας και ο ναύτης δίπλα της είπε ψιθυριστά αλλά και βιαστικά:
-Θα γείρουμε δεξιά, κρατηθείτε γερά δεσποσύνη.
Πριν ολοκληρώσει την φράση του το ιπτάμενο πλοίο έγειρε στη δεξιά πλευρά. Οι σαυράνθρωποι ξεγελασμένοι από την ανακοίνωση του υπάρχου αιφνιδιάστηκαν και πολλοί βούτηξαν στο κενό και το θάνατο. Οι υπόλοιποι δέχθηκαν μια σφοδρή επίθεση από τα μέλη του πληρώματος που υπερτερούσαν σε αριθμό.
Το πλοίο είχε απομακρυνθεί από τα υπόλοιπα γουάιβερν και οι άνδρες στο κατάστρωμα και τα ξάρτια του πανηγύρισαν την νίκη τους με ζητωκραυγές.
-Όπως πάει Ύπαρχε, φώναξε ο πλοίαρχος. Ας μην τους αφήσουμε να μας πλησιάσουν!
Πλησίασε την Αλάσρα.
-Μπήκαν σε μεγάλο κόπο για να σε πιάσουν οι σαύρες, τι τους έκανες;
Η Αλάσρα ήταν πολύ ταραγμένη με όλα είχαν γίνει και δεν έβρισκε λόγια να απαντήσει. Ο πλοίαρχος χαμογέλασε και είπε:
-Μου τα λες αργότερα, καλύτερα να πάρω το πηδάλιο και γω λίγο, να ξεκουράσω τον Ύπαρχο. Μόλις είχε τελειώσει μια βάρδια όταν σε συναντήσαμε.
Η Αλάσρα ένευσε και εκείνος ανέβηκε στη γέφυρα.

Η Κατάρα Του Μάγου - 1

Author: Νυχτερινή Πένα /

Στο φίλο Γιάννη που έφυγε,
Μια μέρα θα ξαναβρεθούμε.

Ι.

Έτρεχε με όλη τη δύναμη που μπορούσε να επιστρατεύσει. Οι μαλακές μπότες της έπνιγαν τα βήματά της και δεν ακούγονταν σχεδόν καθώς έτρεχε στο μαρμάρινο δάπεδο, τα μαύρα ρούχα της την έκαναν ένα με τις σκιές. Αυτό είχε φανεί χρήσιμο για να φτάσει ως εδώ, τώρα όλο το παλάτι ήξερε πως βρισκόταν στον υψηλότερο όροφο και δεν είχε νόημα να κρυφτεί, οι διώκτες της συνέκλιναν από κάθε κατεύθυνση. Μπορούσε να ακούσει τις ένρινες κραυγές τους καθώς και τα βροντερά τους βήματα.
Στάθηκε στην άκρη ενός διαδρόμου και πήρε βαθιά ανάσα. Είχε ζήσει όλη τη ζωή της στην ύπαιθρό και είχε δουλέψει πολύ καιρό σε αγροτικές δουλειές, δεν της έλειπε η δύναμη ή η αντοχή αλλά αυτή η καταδίωξη – και αυτό που είχε κάνει πριν – την είχαν φέρει επικίνδυνα κοντά στα όριά της. Σκούπισε το ιδρωμένο της μέτωπο στο μανίκι της και άρχισε πάλι να τρέχει. Τα μαλλιά της ανέμισαν πίσω της καθώς έστριψε με φόρα στο τέλος του διαδρόμου και πήρε έναν καινούριο προς τον εξώστη όπου βρισκόταν το μέσο διαφυγής της. Οι ελπίδες της ότι θα τα κατάφερνε ανανεώθηκαν και με αναπτερωμένο ηθικό επιτάχυνε προς την αψίδα πέρα από την οποία μπορούσε να δει τα αστέρια στον νυχτερινό ουρανό.
Έναν ουρανό που δεν ήταν και πολύ σκοτεινός πια, πλησίαζε η αυγή. Είχε αργήσει, ίσως τραγικά πολύ. Στο φως της ημέρας δεν είχε καμία ελπίδα να διαφύγει. Και αν δεν κατάφερνε να διαφύγει τότε όλα είχαν τελειώσει και όχι μόνο για εκείνη…
Έφτασε στον εξώστη και στάθηκε, εκεί μπροστά της στεκόταν ο γρύπας που την είχε φέρει ως εδώ. Ένα μεγαλόσωμο ζώο σαν λιοντάρι με κεφάλι αετού και δυνατές φτερούγες, το χρώμα του σώματός του ήταν σαν του μελιού ενώ το πτέρωμά του στο λαιμό και τις φτερούγες του στιλπνό και γυαλιστερό, είχε το χρώμα του κατεργασμένου χρυσού. Έκανε μια υπόκλιση και περίμενε. Όσο και αν ο χρόνος έβιαζε δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Χωρίς αυτήν τα περήφανα θηρία δεν δέχονταν αναβάτη. Ο γρύπας της ανταπέδωσε την υπόκλιση με μια κλίση του κεφαλιού και εκείνη έσπευσε να ανέβει στη ράχη του. Με ένα τίναγμα των φτερών του το μεγαλόσωμο ζώο βρέθηκε στον αέρα και κατευθύνθηκε προς την ανατολή.
Κοίταξε τον ουρανό γύρω της. Πραγματικά ξημέρωνε. Τώρα έμενε να ελπίζει ότι δεν είχαν εντοπίσει το ιπτάμενο υποζύγιό της και δεν θα την κατεδίωκαν. Γύρισε και κοίταξε πίσω το μεγάλο παλάτι του Σάγκοραχ της φατρίας Καλ Χόρντρα. Είχε καταφέρει να μπει και να βγει με το αντικείμενο που έπρεπε να πάρει αλλά θα κατάφερνε να ξεφύγει;
Την απάντηση της την έδωσαν μια σειρά ανατριχιαστικά συρίγματα σαν του φιδιού αλλά κατά πολύ πιο δυνατά.
Γουάιβερνς, σκέφθηκε η κοπέλα και ένα ρίγος διέτρεξε τη σπονδυλική της στήλη.
Κοίταξε πίσω και είδε ένα σμήνος από τα ερπετοειδή όντα να ξεχύνονται στο κατόπι της. Τα γουάιβερνς είχαν ένα κεφάλι που έμοιαζε με δράκο αλλά εκεί σταματούσε κάθε ομοιότητα, το σώμα τους ήταν σαν φιδιού, καλυμμένο με φολίδες ενώ τα πόδια τους πολύ πιο χαμηλά από δράκων τα έκαναν ακόμα περισσότερο να θυμίζουν φίδια αφού έδειχναν να σέρνονται και όχι να περπατούν. Οι σαυράνθρωποι τα χρησιμοποιούσαν μιας και ούτε οι αετοί ούτε οι γρύπες τους δέχονταν σαν αναβάτες. Το κάθε ένα από τα γουάιβερνς μετέφερε από δύο σαυρανθρώπους και καταλάβαιναν την κοινή γλώσσα ενώ μοιράζονταν με τους αναβάτες τους τη μοχθηρία και τη δίψα για το αίμα.
Πλησίαζαν όλο και πιο κοντά και εκείνη άρχισε να ψάχνει τον ορίζοντα για κάποιο καταφύγιο, δεν υπήρχε και το ήξερε. Αν ζητούσε καταφύγιο χαμηλά κάτω στην κοιλάδα; Είχαν απομακρυνθεί ήδη αρκετά από τα όρη του Κρίκου, που βρισκόταν το παλάτι του Σάγκοραχ, οι κάτοικοι κάτω ζούσαν στα εδάφη της Αυτοκρατορίας και μόνο φίλοι δεν ήταν με την φατρία των σαυρανθρώπων. Σαν να κατάλαβαν τις σκέψεις της οι διώκτες της απλώθηκαν και πολλά γουάιβερνς κατέβηκαν χαμηλά για να της κόψουν το δρόμο ενώ πετούσαν πάνω από ένα χωριό.
Αν και ήταν ψηλά, είδε τον τρόμο που προκάλεσαν οι σαυράνθρωποι και τα φτερωτά τους υποζύγια, άκουσε τις καμπάνες να χτυπούν, γυναίκες και παιδιά να τρέχουν να κρυφτούν ενώ οι άνδρες έπαιρναν τα όπλα για να αμυνθούν, βέλη και δόρατα τινάχθηκαν προς το μέρος τους πετυχαίνοντας κάποια. Χαμογέλασε βλέποντας τα να πέφτουν και τους κατοίκους του χωριού να επιτίθονται με κάθε μέσο στους σαυρανθρώπους. Δυστυχώς όσον αφορούσε εκείνη είχαν πετύχει το σκοπό του τους. Δεν μπορούσε να κατέβει, κινδύνευε να τη χτυπήσουν κατά λάθος.
Κοίταξε πίσω, οι διώκτες της την έφταναν.
-Έλα λίγο ακόμη, παρότρυνε το γρύπα της, αν φτάσουμε στα σύννεφα εκεί πέρα θα μας χάσουν. Λίγο ακόμη.
Ο γρύπας ενέτεινε την προσπάθειά του, πίσω τους τα απειλητικά συρίγματα των διωκτών τους έρχονταν όλο και πιο κοντά. Τον ενθάρρυνε ξανά, τα σύννεφα ήταν πια κοντά, κάτι μπορούσε να διακρίνει να κινείται εκεί αλλά ακόμα δεν μπορούσε να πει τι ήταν.
Ένα τίναγμα του γρύπα συνοδευόμενο από μια κραυγή αγωνίας την επανάφερε στην πραγματικότητα. Κοίταξε πίσω και είδε με τρόμο ότι ένας σαυράνθρωπος είχε πλησιάσει τόσο ώστε να πηδήξει από τη ράχη του υποζυγίου του στη ράχη του δικού της και τώρα έμπηγε ξανά και ξανά τα νύχια του στη σάρκα του άτυχου γρύπα που ούρλιαζε από τον πόνο.
Γύρισε και χτύπησε τον σαυράνθρωπο με τη γροθιά της στην κεράτινη προεξοχή πάνω από τα μάτια, το χτύπημα δεν ήταν δυνατό αλλά τον αιφνιδίασε και έχασε την ισορροπία του. Με μια κραυγή έπεσε στο χαμό του. Δεν είχε χρόνο να χαρεί τη νίκη της, με ένα τελευταίο βραχνό κράξιμο ο γρύπας ξεψύχησε και αφέθηκε σε ελεύθερη πτώση.
Όλα τελείωσαν, σκέφθηκε απελπισμένη, έσφιξε πάνω της το θησαυρό που είχε κλέψει. Δεν είχε προλάβει να τον χρησιμοποιήσει για να σώσει εκείνον που τόσο αγαπούσε. Ήταν τόσο κρίμα.
-Λυπάμαι αγάπη μου, ψιθύρισε κλείνοντας τα μάτια της.

Έγκλημα Στην Πάρο

Author: Νυχτερινή Πένα /

Ο αστυνόμος Κλέανθος Παπαγιαννίδης δε βλέπει την ώρα να περάσει τις διακοπές του στην Πάρο φιλοξενούμενος του φιλικού του ζεύγους Κωστένογλου. Όμως οι διακοπές του τελειώνουν απότομα όταν μια άλλη φιλοξενούμενη, η ευυπόληπτη κύρια Παπαϊωάννου δολοφονείται. Εκ πρώτης όψεως το έγκλημα φαίνεται αδιανόητο, ποιος θα ήθελε να βλάψει μια τέτοια καθώς πρέπει κυρία; Κανένας δεν έχει κίνητρο. Αλλά λένε όλοι την αλήθεια;

Στο στυλ του παλιού κλασσικού αστυνομικού κινείται το Έγκλημα Στην Πάρο, μια πολυτελής κατοικία, πολλοί καλεσμένοι και ένας φόνος. Ένα μυστήριο που θα προβληματίσει τον αναγνώστη όσο και τον αστυνόμο που προσπαθεί να το λύσει με απρόβλεπτη κατάληξη.

Βιβλία

Author: Νυχτερινή Πένα /

Στο παρελθόν είχα ανεβάσει μια σειρά από έργα μου ολόκληρα έτοιμα να τα κατεβάσει κανείς και να τα διαβάσει. Θα προσέξατε ότι εδώ και λίγο καιρό τα έχω βγάλει. Ο λόγος δεν είναι γιατί με πιάσανε οι ντροπές ξαφνικά ή γιατί αποφάσισα να μην τα αφήσω άλλο για διάβασμα. Απλούστατα το μέσο που χρησιμοποιούσα για τη δουλειά καταστράφηκε και ως που να βρω έναν άλλον δικτυακό τόπο χρειάστηκε λίγη δουλειά (καθώς έπρεπε να κάνω και κάποιες ρυθμίσεις και ετοιμασίες). Με χαρά ωστόσο ανακοινώνω ότι τακτοποιήθηκε το θέμα και έτσι ήρθε η ώρα για να ξαναρχίσω να τα βάζω. Ο καινούριος χώρος προσφέρει και τη δυνατότητα ανάγνωσης επιτόπου αλλά έχει και το κλασσικό κατέβασμα. Η σειρά των βιβλίων θα αρχίσει με μια ιστορία φαντασίας: Οι Ταξιδιώτες Των Κόσμων.
Στον κόσμο της Έρεμορ η μάχη μεταξύ καλού και κακού δεν είναι απλά θέμα συνείδησης, είναι ένας πόλεμος για την κατάκτηση του κόσμου. Όταν ο μάγος Μπαγκράς στέλνει μέσα από ένα πέρασμα, μια πύλη μεταξύ διαφορετικών κόσμων, στον κόσμο μας τον Ιππότη Ραμίρ Γκάνελον στερημένο από τις δυνάμεις του και τη μνήμη του, τον θέτει σε θανάσιμο κίνδυνο. Δεν είναι μόνο ο τόσο ξένος κόσμος, είναι και τα σχέδια του Μπαγκράς για να κυριαρχήσει και σε αυτόν τον κόσμο στέλνοντας το στρατό του.

Είναι μια κλασσική περιπέτεια φαντασίας για τους λάτρεις του είδους. Καλή ανάγνωση!

Ιστολόγιο του μήνα – Σεπτέμβριος 2017

Author: Νυχτερινή Πένα /

Το σημερινό ιστολόγιο δεν τα ήξερα, ήρθε και μου συστήθηκε μόνο του! Δηλαδή ήρθε και μου το σύστησε η δημιουργός του. Τη Λία την ήξερα από την ενδελέχεια ( http://liapapapetrou.blogspot.gr/ ) που ασχολείται με σχολικά και μαθητικά θέματα. Όταν την παρουσίασα στο ιστολόγιο του μήνα μου έγραψε: Ευχαριστώ και πάλι για την αναφορά στο ένα από τα ιστολόγιά μου. Χαίρομαι που όχι μόνο ψάχνεις αλλά και προτείνεις. Να σου συστήσω, λοιπόν, και το ... http://to-eteron.blogspot.gr/, το άλλο μου μισό, πιο λογοτεχνικό και πιο εσωτερικό. Να είσαι καλά και να γράφεις. Λία

Έτσι αφού είχα τις συστάσεις πήγα να το δω, σε αυτό το ιστολόγιο βρήκα μια άλλη πλευρά της, αυτή που οι περισσότεροι άνθρωποι κρύβουμε ίσως γιατί δεν είναι ευρέως αποδεκτή, την πλευρά την πιο ευαίσθητη και δημιουργική, εκείνη που εκφράζεται με στίχους, με κείμενα ή διηγήματα. Το ιστολόγιο αυτό λοιπόν έχει πολλά ποιήματα, κείμενα και εντυπώσεις, αλλά και την εμπειρία του πρώτου της βιβλίου με τις εντυπώσεις της από την έκδοση και τις παρουσιάσεις. Αν θέλετε και εσείς να την επισκεφθειτε δεν έχετε παρά να πάτε εδώ: http://to-eteron.blogspot.gr/

Πτήση 178 - Φινάλε

Author: Νυχτερινή Πένα /

Κεφάλαιο 14
18:31 – 19:00

Λονδίνο
18:32
Ο Μαξιμίλιαν άνοιξε το χώρο αποσκευών του τζιπ του και άρχισαν να οπλίζονται αφού φόρεσαν αλεξίσφαιρα γιλέκα. Ο Άιαν και οι αδερφοί Μόντακιου οπλίστηκαν με ένα τυφέκιο Μ16Α2 ο καθένας εφοδιασμένο και με έναν εκτοξευτήρα βομβίδων Μ203 ενώ ο Μάικ με το πιο ελαφρύ Heckler & Koch G41. Μετά πήραν από ένα πιστόλι Μπράουνινγκ και οι δύο αδερφοί και μαχαίρια. Η Αμέλια πήρε ένα Heckler & Koch Μ5 με το οποίο ήταν εξοικειωμένη μιας και τα χρησιμοποιούσε η αστυνομία ενώ είχε και το υπηρεσιακό της περίστροφο.
«Το σχέδιο είναι απλό,» είπε ο Άιαν. «Έχουμε περίπου είκοσι πέντε λεπτά ως που να φτάσει το αεροσκάφος. Στο χρόνο αυτό πρέπει να εξουδετερώσουμε τους τρομοκράτες.»
Στράφηκε στην Αμέλια.
«Αυτό που θα κάνουμε διαφέρει λίγο από τη δράση της αστυνομίας. Δεν έχουμε χρόνο για συλλήψεις και ερωτήσεις. Πυροβολούμε με σκοπό την εξουδετέρωση του αντιπάλου.»
Η Αμέλια ένευσε καταφατικά και ο Άιαν έδωσε το σήμα να ξεκινήσουν. Κινούνταν κολλητά στα κτίρια για να μην γίνουν αντιληπτοί από τους τρομοκράτες και να έχουν το στοιχείο του αιφνιδιασμού.

18:35
Ο Πάτρικ κοίταξε ευθεία μπροστά τα φώτα του Λονδίνου και χαμογέλασε παρά την κατάστασή τους.
«Δεν έχω χαρεί ξανά τόσο πολύ βλέποντας το Λονδίνο,» είπε κάνοντας ακόμα μια ρύθμιση στο πηδάλιο.
«Εμένα το λες;» είπε ο Μαρκ.
Ο Πάτρικ κοίταξε το υψόμετρο και μετά το δείκτη ταχύτητας.
«Πάμε λίγο πιο γρήγορα από ότι θα ήθελα. Ας κατεβάσουμε τα βοηθητικά πτερύγια.»
Την επόμενη στιγμή το αεροπλάνο έγειρε απότομα αριστερά και μια σειρά από προειδοποιητικούς ήχους αντήχησαν στο πιλοτήριο με πιο έντονο εκείνον του αυτόματου πιλότου που είχε αποσυνδεθεί.

Ο Λαέρτης ένιωθε να χάνει τον κόσμο, τα χέρια του δολοφόνου τον στραγγάλιζαν αργά αλλά σταθερά, ελάχιστος αέρας περνούσε και ήδη ένιωθε τα πνευμόνια του να καίνε από την προσπάθεια για μια αναπνοή. Δεν μπορούσε να νικήσει τον αντίπαλο αυτό, ήταν πολύ πιο δυνατός από τον ίδιο και έτοιμος να σκοτώσει χωρίς κανέναν ενδοιασμό.
Οι επιβάτες γύρω τους παρακολουθούσαν έντρομοι χωρίς να μπορούν τολμούν να επέμβουν ενώ όπως έκλειναν τον διάδρομο και το πλήρωμα δεν μπορούσε να το κάνει αυτό.
Το αεροπλάνο έγειρε αριστερά. Ο Λαέρτης έχοντας περάσει μια ζωή στα πλοία ήταν πιο προετοιμασμένος να κρατήσει την ισορροπία του σε μια απότομη κίνηση από τον αντίπαλό του. Εκείνος έχασε την ισορροπία του τελείως και προσπαθώντας να την ανακτήσει ελευθέρωσε ενστικτωδώς το λαιμό του Λαέρτη από τη λαβή του. Ο παλαίμαχος ναυτικός δεν έχασε την ευκαιρία που του παρουσιάστηκε. Χτύπησε με δύναμη και αυτή τη φορά πέτυχε τον τρομοκράτη στο πλάι του λαιμού και καθώς έπεφτε στα γόνατα του κατάφερε άλλο ένα χτύπημα στο πρόσωπο.
Ο τρομοκράτης ήταν όμως αρκετά εξοικειωμένος με τον πόνο αλλά και με τις μάχες σώμα με σώμα για να υποκύψει στα χτυπήματα αυτά. Χτύπησε τον Λαέρτη χαμηλά στην κοιλιά κάνοντάς τον να πισωπατήσει και σηκώθηκε όρθιος. Με αίμα να κυλάει από τη μύτη και τα χείλη του έδειχνε τρομακτικός. Με μια απότομη κίνηση ελευθέρωσε την λεπίδα του από το κάθισμα και κοίταξε γύρω του. Πίσω του, κλείνοντας το δρόμο για το πιλοτήριο, βρίσκονταν τώρα η Σόφι και ο Άλεξ που έρχονταν από το μπάνιο. Άπλωσε το χέρι του για να πιάσει την κοπέλα αλλά ο Άλεξ τον πρόλαβε. Την τράβηξε μακριά από το οπλισμένο φανατικό και στάθηκε μπροστά του. Εκείνος όμως είχε πλέον μανιάσει, με μια άναρθρη κραυγή χτύπησε τον νεαρό και τον έριξε κάτω. Συνέχισε την επίθεση με κλωτσιές ενώ τον έβριζε σε μια γλώσσα που ήταν μάλλον Αραβικά.
Ο Τόμας σηκώθηκε και μπήκε ανάμεσα στον Ισλαμιστή τρομοκράτη και το γιο του. Εκείνος τον κοίταξε με έκπληξη που τολμούσε να ανακατευτεί, ύστερα απλά τον χτύπησε.

18:40
Το κτίριο που είχαν στήσει την ενέδρα τους οι φανατικοί Ισλαμιστές ήταν ένα παλιό βιομηχανοστάσιο που έδειχνε τελείως εγκαταλελειμμένο, το τέλειο δηλαδή σημείο για τη δουλειά που ήθελαν. Η μεγάλη σιδερένια πόρτα ήταν κλεισμένη με λουκέτο. Ο Μαξιμίλιαν το παραβίασε με το μαχαίρι των ειδικών δυνάμεων και με τον αδερφό του άνοιξαν την πόρτα αθόρυβα.
Μπήκαν σε ένα σπηλαιώδη χώρο με τσιμεντένιο δάπεδο και τελείως άδειο. Ο Άιαν έδειξε μια σκάλα που οδηγούσε στον πρώτο από τους τρεις ορόφους και κινήθηκαν προς τα εκεί. Άρχισαν να ανεβαίνουν βιαστικά. Μια σφαίρα πέρασε σφυρίζοντας δίπλα από το κεφάλι του κάνοντάς τους να πέσουν στα σκαλοπάτια αναζητώντας κάλυψη.
Ο Μαξιμίλιαν ήταν που εντόπισε από έριχναν οι αντίπαλοί τους. Στην απέναντι πλευρά του αχανούς χώρου βρισκόταν ένα πατάρι, προφανώς προοριζόμενο για γραφείο κάποιου επιστάτη, μια μεταλλική κατασκευή με μεταλλική σκάλα για πρόσβαση. Γύρισε και γάζωσε το πατάρι θρυμματίζοντας τα τζάμια και κάνοντας τους αντιπάλους τους να καλυφθούν. Οι σφαίρες δεν περνούσαν όμως τους σιδερένιους τοίχους του παταριού. Τους είχαν καθηλωμένους μόνο όσο έριχναν και δεν τους επέτρεπαν να ξαναπάρουν θέση στα παράθυρα.
«Πάνω γρήγορα!» είπε ο Άιαν και ένευσε στον Μάικ να προηγηθεί.
Εκείνος σηκώθηκε και άρχισε να ανεβαίνει τη σκάλα. Ένας άνδρας εμφανίστηκε στην κορυφή της σκάλας οπλισμένος με ένα ΑΚ-47 και τον σημάδεψε.

18:42
Ο Πάτρικ κρατούσε το πηδάλιο και με τα δύο χέρια προσπαθώντας να διατηρήσει το αεροπλάνο στη σωστή πορεία ενώ αναζητούσε εναγωνίως στις ενδείξεις την αιτία αυτής της απότομης κλίσης. Μια σταγόνα ιδρώτα έπεσε στο αριστερό μάτι του κάνοντάς τον να βλεφαρίσει για να καθαρίσει την όρασή του.
«Τα βοηθητικά πτερύγια,» είπε ο Μαρκ. «Δεν κατέβηκαν πλήρως. Αριστερά είναι στο 40 αλλά δεξιά μόνο στο 15.»
Ο Πάτρικ κοίταξε το πάνελ των οργάνων. Ο συμπιλότος του είχε δίκιο. Η έκρηξη έφταιγε γι’ αυτό. Είτε κάποιο κομμάτι μέταλλο είχε καρφωθεί στο φτερό και εμπόδισε να κατέβουν τα βοηθητικά πτερύγια είτε είχε στραβώσει με την έκρηξη η άκρη του φτερού και δεν μπορούσαν να κατέβουν όσο έπρεπε.
«Στα 15 και αριστερά. Ενημέρωσε τον πύργο ότι θα πάμε λίγο πιο γρήγορα μέσα και να μας έχουν βοήθεια στο διάδρομο.»

Η Άλισον έβλεπε με έκπληξη τον Τόμας να δέχεται τα χτυπήματα του τρομοκράτη αλύγιστος για να προστατέψει το γιο τους. Στεκόταν εκεί, πιασμένος από τα δυο καθίσματα δεξιά και αριστερά του αφήνοντας τον Άραβα να τον γρονθοκοπεί αλλά εμποδίζοντάς τον να σκοτώσει το γιο τους. Πως μπορούσε να έχει πιστέψει ότι ο άνθρωπος αυτός δεν νοιαζόταν πια για την οικογένειά του; Ότι μπορεί να νοιαζόταν ποτέ για κάποια περαστική περιπέτεια;
Με τρόμο σκέφθηκε ότι η συνειδητοποίηση αυτή ίσως είχε έρθει πολύ αργά, ο τρομοκράτης θα σκότωνε τον Τόμας.
Αλλά ο Λαέρτης δεν είχε πει ακόμα την τελευταία του κουβέντα. Είχε ανακάμψει από την πρώτη του σύγκρουση με τον Ισλαμιστή και επιτέθηκε ξανά, αυτή τη φορά με το πλεονέκτημα ότι η προσοχή του ήταν στραμμένη αλλού. Του κατάφερε ένα γερό χτύπημα στη βάση του αυχένα. Ο τρομοκράτης έπεσε στο δάπεδο και ο Λαέρτης λαχανιασμένος γύρισε προς τα μέλη του πληρώματος που είχαν έρθει κοντά.
«Βρείτε κάτι να δέσουμε το καθίκι αυτό.»
Στράφηκε στην κοπέλα με τα ασιατικά χαρακτηριστικά που είχε μιλήσει νωρίτερα.
«Πες στο πιλοτήριο ότι βρήκα τον άνθρωπο που ψάχναμε.»

18:45
Ο τρομοκράτης άνοιξε πυρ και ο Μάικ κλονίστηκε, μια κραυγή πόνου ξέφυγε από τα χείλη του και έπεσε στο δάπεδο στο πλατύσκαλο του πρώτου ορόφου. Ο Μαξιμίλιαν Μόντακιου έφτασε κοντά του.
«Που χτυπήθηκες;»
«Κάπου στο γόνατο,» απάντησε ο Μάικ και πρόσθεσε «πρόσεχε!»
Μια ομάδα τζιχαντιστών κινείτο στον όροφο με τα όπλα τους έτοιμα. Ο Μαξιμίλιαν ήταν πιο γρήγορος. Άνοιξε πυρ σκοτώνοντας έναν και αναγκάζοντας τους άλλους να αναζητήσουν κάλυψη. Πίσω του ο αδερφός του ανέβηκε μερικά σκαλιά και αφού βρέθηκε στο ίδιο ύψος με το πατάρι έστειλε μια βομβίδα από το Μ203 να σπάσει το παράθυρο και να μετατρέψει το χώρο και τους δυο τρομοκράτες σε παρανάλωμα του πυρός.
Φτάνοντας στον πρώτο όροφο πέρασε πάνω από τον πεσμένο Μάικ και προχώρησε προς την επόμενη σκάλα. Ένας τρομοκράτης ξεπρόβαλλε πίσω από μια κολόνα αλλά ο Άιαν που ακολουθούσε τον γάζωσε με μια ριπή. Ένας δεύτερος πήγε να επιτεθεί εκ του συστάδην αλλά με μια ρευστή κίνηση ο Ρόμπερτ άλλαξε χέρι στο όπλο του και τράβηξε ένα μαχαίρι από τη ζώνη του που έστειλε να καρφωθεί στον λαιμό του αντιπάλου του.
Ο Μαξιμίλιαν βοήθησε τον Μάικ να ανακαθίσει και εκείνος τον προέτρεψε να συνεχίσει. Από μια θήκη δεμένη στο μηρό του έβγαλε μια σύριγγα, τράβηξε με τα δόντια το λαστιχένιο κάλυμμα της βελόνας και την έμπηξε ανέκφραστα στο πόδι του πάνω από το γόνατο.
«Τραυματίστηκα στο Ιράκ στον πόλεμο και από τότε έχω πάντα έτοιμη μια παυσίπονη, με ενοχλεί και χωρίς καινούριο τραυματισμό κάποιες φορές,» εξήγησε στην Αμέλια που τον κοιτούσε.
Ένας περίεργος ήχος συρσίματος και ο κρότος από πέτρες που έπεφταν τράβηξε την προσοχή και των δυο. Ο Μάικ εντόπισε πρώτος την πηγή. Έδειξε το φρεάτιο του ανελκυστήρα, κάποιος ή κάποιοι κατέβαιναν από εκεί με σκοπό να βρεθούν στα νώτα των ανδρών που είχαν ανέβει στο δεύτερο όροφο και όπου ακούγονταν τώρα ανταλλαγές πυρών.

18:48
Ο Λαέρτης έδεσε γερά τον άνδρα και μετά έψαξε για τα στοιχεία του. Βρήκε το διαβατήριο στο όνομα Καλ Χάριμαν και πήρε το κινητό του. Τον έβαλε με τη βοήθεια του πληρώματος πίσω στη θέση του και δεν παρέλειψε να τον δέσει και εκεί.
«Μου έσωσες τη ζωή, ευχαριστώ,» του είπε ο Τόμας.
Ο παλαίμαχος ναυτικός χαμογέλασε.
«Είμαστε όλοι μαζί σε αυτό,» είπε και έδειξε τον Άλεξ που είχαν καθίσει μαζί με την Σόφι και μιλούσαν χαμηλόφωνα με εκείνη να είναι στην αγκαλιά του, «ο γιος σας είναι πολύ γενναίο αγόρι».
Μετά επέστρεψε στη δική του θέση όπως έκανε και το πλήρωμα. Ήταν στην τελική ευθεία για το αεροδρόμιο.

18:49
Ο Άιαν και οι αδερφοί Μόντακιου εξουδετέρωσαν τους αντιπάλους στο δεύτερο όροφο και προχώρησαν προς τον τρίτο.
«Πόσοι;» ρώτησε αλλάζοντας γεμιστήρα στο όπλο του.
«Εννιά ή δέκα,» απάντησε ο Ρόμπερτ.
«Άρα έχουμε ακόμα επτά ή οκτώ να αντιμετωπίσουμε. Και μόνο λίγα λεπτά ακόμη.»
Ο Μαξιμίλιαν προπορεύτηκε στη σκάλα και τραβήχτηκε πίσω καθώς ένας τρομοκράτης άνοιγε πυρ από την κορυφή της. Ο Ρόμπερτ και ο Άιαν ανταπέδωσαν τα πυρά, ο τρομοκράτης κατρακύλησε στη σκάλα χτυπημένος στο στέρνο και στο κεφάλι. Οι τρεις Βρετανοί ανέβηκαν γρήγορα, μια ριπή τους υποδέχτηκε και ο Μαξιμίλιαν ανταπέδωσε με μια βομβίδα από το Μ203.

Οι ριπές είχαν εμποδίσει τον Άιαν και τους συντρόφους του να ακούσουν τους τρομοκράτες που κατέβαιναν από το φρεάτιο του ανελκυστήρα αλλά ο Μάικ στην ησυχία του κάτω ορόφου είχε ακούσει τις πέτρες που είχαν αποκολληθεί από τα τοιχώματα και το ίδιο και η Αμέλια που μετακινήθηκε προς τα εκεί με το όπλο τις προτεταμένο.
Δυο φιγούρες εμφανίστηκαν σαν να υλοποιήθηκαν εκείνη τη στιγμή στο μισοσκόταδο.
«Αστυνομία!» φώναξε η Αμέλια. «Πετάξτε τα όπλα σας!»
Οι δυο τρομοκράτες δεν φάνηκαν να πτοούνται ή να έχουν πρόθεση να συμμορφωθούν, άνοιξαν πυρ προς την κατεύθυνσή της. Η Αμέλια ανταπέδωσε τα πυρά αλλά πιο εύστοχα. Εκείνη έβλεπε τους άνδρες καθώς στέκονταν με την πλάτη προς την πρόσοψη του κτιρίου και      τα φώτα του δρόμου ενώ ή ίδια ήταν πρακτικά αόρατη. Ο ένας τρομοκράτης σωριάστηκε νεκρός και ο άλλος έπεσε στα γόνατα με αίμα να τρέχει από το στόμα του. Πριν σωριαστεί και αυτός βρήκε τη δύναμη να γαζώσει την Αμέλια.

18:52
Οι τρεις Βρετανοί βρέθηκαν σε απόσταση αναπνοής από τους αντιπάλους φτάνοντας στον τρίτο όροφο και μια πάλη σώμα με σώμα άρχισε. Μπορούσαν να δουν έναν τέταρτο τρομοκράτη να έχει στον ώμο τον εκτοξευτήρα και να περιμένει στο άνοιγμα της προσόψεως του βιομηχανοστασίου ενώ ακουγόταν το αεροπλάνο που πλησίαζε.

18:53
«Speedbird 178 σε τελική ευθεία στα δύο μίλια,» είπε ο Πάτρικ.
«Εντάξει, Speedbird, είσαστε ελεύθεροι για προσγείωση, μέσα βοηθείας έτοιμα για την άφιξή σας.»
Η κοπέλα με τα ασιατικά χαρακτηριστικά από το πλήρωμα μπήκε στο πιλοτήριο μεταφέροντας το μήνυμα του Λαέρτη.
«Μαρκ, πληροφόρησε τον πύργο, θα τους ενδιαφέρει να το μάθουν,» είπε ο Πάτρικ.

18:54
Παρά το νεαρό της ηλικίας τους οι τρεις φανατικοί μαχητές του Ισλάμ ήταν άριστα εκπαιδευμένοι στα στρατόπεδα της ISIS και αντιμετώπιζαν στα ίσα τους τρεις Βρετανούς προσπαθώντας λυσσασμένα να τους σκοτώσουν. Το αεροπλάνο ακουγόταν δυνατά τώρα. Πλησίαζε.
Η λάμα του μαχαιριού του αντιπάλου του τζιχαντιστή πέρασε ξυστά από μάγουλό του Άιαν θυμίζοντάς του το άμεσο πρόβλημα ανά χείρας. Ο Ρόμπερτ είχε εμπλακεί σε μια θανάσιμη λαβή με τον αντίπαλό του και φαινόταν ότι του επιβαλλόταν. Μόνο ο Μαξιμίλιαν εκμεταλλευόμενος τη σωματική του υπεροχή είχε εξουδετερώσει τον αντίπαλό του.
«Μαξιμίλιαν!» φώναξε ο Άιαν.
Δεν χρειαζόταν παραίνεση ο πρώην κομάντο της SAS. Με ένα μαχαίρι στο χέρι όρμησε στον τρομοκράτη που είχε βάλει το μάτι στο σκοπευτικό για να στοχεύσει.
«Στο όνομα του Αλλάχ!» φώναξε φανατισμένος.
«Δεν πας στο διάολο και’ συ και ο Αλλάχ σου;» μούγκρισε ο Μαξιμίλιαν φτάνοντάς τον και βυθίζοντας με δύναμη το μαχαίρι με την πριονωτή λάμα στο εκτεθειμένο πλευρό κάτω από το σηκωμένο χέρι.
Ο τρομοκράτης κλονίστηκε και έπεσε σαν το δένδρο κάτω από το τσεκούρι του ξυλοκόπου. Το δάκτυλό του σφίχτηκε στη σκανδάλη αλλά δεν είχε δύναμη να την πιέσει. Έπεσε μπροστά και έσκασε με πάταγο στο οδόστρωμα οκτώ μέτρα πιο κάτω.

18:58
«Αερόφρενα;»
«Ανοιχτά»
Το 777 πέρασε το κατώφλι του διαδρόμου και τα μεγάλα ψηφία με το όνομά του, 27L, και άγγιξε την άσφαλτο με ένα σκληρό τράνταγμα.
«Φρένα στο μέγιστο!»
Αν δεν υπήρχε το πρόβλημα της μηχανής το να σταματήσουν δεν θα ήταν δύσκολο με τα φρένα και την χρήση της αντίστροφης ώσης. Τώρα όμως είχαν μόνο τα φρένα και το 777 κατάπινε ταχύτατα το διάδρομο ενώ οι τροχοί στρίγγλιζαν από την τριβή που έκαιγε τις εξωτερικές στοιβάδες των ελαστικών.
Καπνός άρχισε να ανεβαίνει από την μπροστινή ρόδα κάτω από το πιλοτήριο. Άρχισαν να βλέπουν το τέλος του διαδρόμου όπου περίμεναν τα πυροσβεστικά οχήματα. Ο Πάτρικ ένιωσε τον ιδρώτα να κυλάει ποτάμι από το μέτωπό του αλλά δεν μπορούσε να κάνει κάτι γι’ αυτό τώρα.
Άρχισαν να χάνουν ταχύτητα ενώ καπνός άρχισε να βγαίνει και από τη δεξιά ρόδα. Σταμάτησαν στο χώρο αναστροφής μετά το κατώφλι από την άλλη πλευρά του διαδρόμου. Ενώ τα πυροσβεστικά κατέβρεχαν τους τροχούς ο Πάτρικ πήρε το μικρόφωνο:
«Κυρίες και κύριοι καλώς ήρθατε στο Λονδίνο.»
Φωνές και χειροκροτήματα αντήχησαν στην καμπίνα του αεροπλάνου από τους ανακουφισμένους επιβάτες που έβλεπαν με ανείπωτη χαρά ότι είχαν καταφέρει να φτάσουν στον προορισμό τους. Ο Τόμας αγκάλιασε την Άλισον που έκλαιγε από την ανακούφιση και κοίταξε τον Άλεξ και τη Σόφι που μοιράζονταν ένα τρυφερό φιλί.
Ο Εντ Φίσερ άνοιξε ακριβώς εκείνη τη στιγμή τα μάτια του. Κοίταξε γύρω τους επιβάτες που πανηγύριζαν και είπε:
«Τι έγινε και χειροκροτείτε; Φτάσαμε;»

Όχι πολύ μακριά οι αδερφοί Μόντακιου βοηθούσαν τον Μάικ να κατέβει τη σκάλα ενώ ακολουθούσε ο Άιαν με την Αμέλια.
«Είσαι εντάξει;» τη ρώτησε.
«Ευτυχώς με χτύπησαν στο αλεξίσφαιρο. Είμαι εντάξει αν και υποψιάζομαι ότι αύριο θα έχω κάμποσες μελανιές.»
«Τα πήγες μια χαρά, επιθεωρητά,» είπε ο Άιαν με ένα χαμόγελο. «Μπορείς να πας σπίτι, η αναφορά σου μπορεί να περιμένει ως αύριο.»
«Και εδώ;» ρώτησε η Αμέλια.
«Θα έρθει μια ειδική ομάδα να καθαρίσει το μέρος. Δεν χρειάζεται να διαρρεύσουν πολλά πιο έξω,» απάντησε ο Άιαν. «Το ίδρυμα υπάρχει ακόμα και ο πόλεμος με την τζιχάντ μόλις άρχισε. Αλλά απόψε νικήσαμε. 245 άνθρωποι έφτασαν σώοι στον προορισμό τους και μια απειλή αποσοβήθηκε.»
«Χαίρομαι, γι’ αυτό,» είπε η Αμέλια. «Και χάρηκα για την συνεργασία.»



Επίλογος

Ο Άιαν άνοιξε την πόρτα του θαλάμου και μπήκε ακολουθούμενος από τον Ρόμπερτ και τον Μαξιμίλιαν. Ο Μάικ ήταν καθισμένος σε μια πολυθρόνα δίπλα στο παράθυρο του δωματίου και διάβαζε ένα βιβλίο που ακουμπούσε στο κρεβάτι του προφανώς έχοντας οδηγίες να μην βάζει ακόμα βάρος στο πόδι του. Σήκωσε το βλέμμα του από το βιβλίο.
«Λοιπόν;» ρώτησε.
«Επτά φορές ισόβια ο Αλ Μαλουί και θα εκδοθεί στις ΗΠΑ και εκεί ισχύει η θανατική ποινή.»
«Την κέρδισε επάξια.»
«Πότε βγαίνεις; Μας έχει φάει η απραξία,» παραπονέθηκε ο Ρόμπερτ.
«Τη Δευτέρα.»
«Ωραία, για να είμαστε και πάλι επιχειρησιακοί.»
«Η υπόθεση έκλεισε;»
«Ναι,» ήταν η σειρά του Άιαν να ενημερώσει τον τραυματισμένο φίλο τους. «Στο βιομηχανοστάσιο σκοτώσαμε δεκαεπτά τρομοκράτες, όλοι οι δήθεν σπουδαστές του ιδρύματος όπως πιστεύαμε.»
«Εκτός από τον Αλαμενί.»
«Το πτώμα του βρέθηκε να επιπλέει στον Τάμεση. Δεν αφήνουν τίποτα στην τύχη. Καταφέραμε ωστόσο να κλείσουμε το ίδρυμα με βάση το διαμέρισμα όπου έγινε ο φόνος του Πωλ.»
«Άρα όλα καλά,» είπε ο Μάικ.
«Με αυτήν την ομάδα ναι, αλλά ο κίνδυνος του Ισλάμ εξακολουθεί να απειλεί τον κόσμο, δεν αμφιβάλλω ότι θα ξανααντιμετωπίσουμε Ισλαμιστές φανατικούς στο μέλλον.»
«Θα είμαστε έτοιμοι.»
«Και θα έχουμε και μια καλή συνεργάτη στην αστυνομία. Ο στρατηγός κίνησε τα νήματα για να είναι η Αμέλια Γκρέηβ σε καλή θέση στην ειδική αντιτρομοκρατική υπηρεσία της Γιαρντ.»
«Και ωραία γυναίκα,» είπε ο Ρόμπερτ. «Αλήθεια εσύ γνώρισες καμιά εδώ μέσα; Γιατρό, νοσοκόμα;»
«Μια ασθενή για να πω την αλήθεια,» είπε ο Μάικ με ένα χαμόγελο «υποβλήθηκε σε μια επιτυχημένη επέμβαση καρδιάς. Και δεν θα το πιστέψετε αλλά ήταν στην πτήση 178.»
«Μάλιστα, διπλά τυχερή κοπέλα. Έλα να πάμε για φαγητό,» είπε ο Μαξιμίλιαν και πρόσθεσε πειρακτικά. «Μπορείς ή να σε βοηθήσουμε;»
«Μπορώ,» είπε ο Μάικ παίρνοντας ένα μπαστούνι από δίπλα του. «Και αν χρειαστεί σε στρώνω και στο κυνήγι με αυτό.»
Βγήκαν και οι τέσσερις γελώντας από το θάλαμο.


Τέλος